UNË DHE AI
Mora pasaportën te polici i shërbimit dhe u nisa për në shtëpi. Ato dy ditë brenda rajonit të policies më kishin tjetërsuar fare. Koha e verifikimit të dokumentave kishte zgjatur sikur të ishin qindra vetë. Polici që më dha pasaportën, jashtë natyrës së edukates sime, nuk më përshëndeti fare. Doja të fitoja edhe të qindën e sekondës për të qenë jashtë asaj biruce ku ndenja padrejtësisht 48 orë. Sa dola nga porta e policies eca me nxitim pa vënë re se ç’bëhej rreth meje. Desh u përplasa te kthesa e rrugës me një patrullë policie, që kish venë në mes tre djem 20-25 vjeçarë. Njëri prej tyre nuk m’i ndau sytë deri te kthesa. Që ishin shqiptarë nuk kisha mëdyshje, por atë që më shihte nuk e njihja. Me këto mendime mbërrita te stacioni i autobuzëve në “Sintagma.

U ula te stolat e stacionit. Ishte e diel dhe në stacion u gjend vetëm një mesoburrë, i dobët, i parruar e i veshur keq. Shqiptar duhet të jetë-thashë me vete. Hamendja nuk më gënjeu. Në xhepin e këmishës i dilte pasaporta e kuqe, që kish dale jashtë funksionit, por bashkëatdhetari im ndoshta e mbante si relikë apo për ndonjë hall-shqiptari. Rrinte ulur, me shikimin drejt përpara, pa lëvizur as qerpikët.



-Prisni njeri këtu?-e pyeta.

Ai ndenji edhe disa sekonda në atë drejtim pa lëvizur, pastaj me një ngadalsi bezdisëse, foli:

-Jo, pres veten time.

-Më fal por unë nuk lashë të kuptonit se po tallem, ju pyeta njerëzisht.

-Pse unë po tallem?-foli normalisht.

-Por, ja…

-Jo, jo zotëri, nuk po tallem. Po them një të vërtetë: Pres veten time. Nuk e di ku jam, nuk edi kush jam. Ndonjëherë harroj dhe emërin tim. Sa herë kam gjetur punë të rastit, aq emëra të rinj më kanë venë pronarët grekë. Kur harroj kush jam, nxjerr nga xhepi këtë palo pasaportë, që ka dale nga përdorimi. Rrapo Mali më quajnë, he, he(qeshi).

-Punon?

-Kam ditë pa punë. Të kisha punë të vazhdueshme nuk do të kisha kohë të harroja veten time. Papunësia t’i sjell të gjitha: të çburrëron, të verbon, të bën shurdh e ç’nuk të bën… Kam njëzetë e pesë ditë pa punë. Më pushuan se nuk kisha dokumenta. Edhe nga banesa më zbuan se nuk kisha mese të paguaja qeranë. Në Shqipëri, gruaja dhe dy fëmijët presin nga unë, po unë nga kush të pres?!



-Tani ç’do bësh?

-Ç’të bëj? Ditën kërkoj punë te Omonia, natën bredh rrugëve të Athinës të më zerë policia. U dal përpara policëve por ata kthejnë rrugë ose bëjnë sikur nuk më shohin. Më pandejnë për ndonjë drogaxhi. Kësaj ç’i thua. Kur do edhe policët nuk të kapin, kur nuk do, të gjejnë edhe në vrimë të halesë. Mos di ti ndonjë rajon policie?

-Po, tani sapo dola andej. Më mbajtën 48 orë për verifikim dokumentash., - dhe i tregova rajonin.

-Faleminderit, faleminderit shumë, më ke bërë nder. Më mirë në birucë, pak bukë - thatë dhe pastaj në Shqipëri. Të më shohin fëmijtë të paktën, të mos mendojnë ndryshe…

Mora pasaportën te polici i shërbimit dhe u nisa për në shtëpi. Ato dy ditë brenda rajonit të policies më kishin tjetërsuar fare. Koha e verifikimit të dokumentave kishte zgjatur sikur të ishin qindra vetë. Polici që më dha pasaportën, jashtë natyrës së edukates sime, nuk më përshëndeti fare. Doja të fitoja edhe të qindën e sekondës për të qenë jashtë asaj biruce ku ndenja padrejtësisht 48 orë. Sa dola nga porta e policies eca me nxitim pa vënë re se ç’bëhej rreth meje. Desh u përplasa te kthesa e rrugës me një patrullë policie, që kish venë në mes tre djem 20-25 vjeçarë. Njëri prej tyre nuk m’i ndau sytë deri te kthesa. Që ishin shqiptarë nuk kisha mëdyshje, por atë që më shihte nuk e njihja. Me këto mendime mbërrita te stacioni i autobuzëve në “Sintagma.

U ula te stolat e stacionit. Ishte e diel dhe në stacion u gjend vetëm një mesoburrë, i dobët, i parruar e i veshur keq. Shqiptar duhet të jetë-thashë me vete. Hamendja nuk më gënjeu. Në xhepin e këmishës i dilte pasaporta e kuqe, që kish dale jashtë funksionit, por bashkëatdhetari im ndoshta e mbante si relikë apo për ndonjë hall-shqiptari. Rrinte ulur, me shikimin drejt përpara, pa lëvizur as qerpikët.



-Prisni njeri këtu?-e pyeta.

Ai ndenji edhe disa sekonda në atë drejtim pa lëvizur, pastaj me një ngadalsi bezdisëse, foli:

-Jo, pres veten time.

-Më fal por unë nuk lashë të kuptonit se po tallem, ju pyeta njerëzisht.

-Pse unë po tallem?-foli normalisht.

-Por, ja…

-Jo, jo zotëri, nuk po tallem. Po them një të vërtetë: Pres veten time. Nuk e di ku jam, nuk edi kush jam. Ndonjëherë harroj dhe emërin tim. Sa herë kam gjetur punë të rastit, aq emëra të rinj më kanë venë pronarët grekë. Kur harroj kush jam, nxjerr nga xhepi këtë palo pasaportë, që ka dale nga përdorimi. Rrapo Mali më quajnë, he, he(qeshi).

-Punon?

-Kam ditë pa punë. Të kisha punë të vazhdueshme nuk do të kisha kohë të harroja veten time. Papunësia t’i sjell të gjitha: të çburrëron, të verbon, të bën shurdh e ç’nuk të bën… Kam njëzetë e pesë ditë pa punë. Më pushuan se nuk kisha dokumenta. Edhe nga banesa më zbuan se nuk kisha mese të paguaja qeranë. Në Shqipëri, gruaja dhe dy fëmijët presin nga unë, po unë nga kush të pres?!



-Tani ç’do bësh?

-Ç’të bëj? Ditën kërkoj punë te Omonia, natën bredh rrugëve të Athinës të më zerë policia. U dal përpara policëve por ata kthejnë rrugë ose bëjnë sikur nuk më shohin. Më pandejnë për ndonjë drogaxhi. Kësaj ç’i thua. Kur do edhe policët nuk të kapin, kur nuk do, të gjejnë edhe në vrimë të halesë. Mos di ti ndonjë rajon policie?

-Po, tani sapo dola andej. Më mbajtën 48 orë për verifikim dokumentash., - dhe i tregova rajonin.

-Faleminderit, faleminderit shumë, më ke bërë nder. Më mirë në birucë, pak bukë - thatë dhe pastaj në Shqipëri. Të më shohin fëmijtë të paktën, të mos mendojnë ndryshe…

ngjarje shume interesante e te shkruar shume bukur .Tani kemi nder zotin Albert ta kemi midis nesh mirese erdhe

OLTA

-tregim-



Nga Albert Zholi



Rrinte ulur te stoli i koridorit të spitalit, me kokën të mbështetur në duar. Kishte shumë njerëz që prisnin rradhën e vizitës. Ajo ndjente bezdi nga shikimet e tyre. Gjithë natën e kish kaluar pagjumë. Zemra i rrihte fort e shikimin e kish të errët. Gjithë ky shqetësim i erdhi pasi prindërit i folën ashpër për Bedriun. Kish tetë muaj që e dashuronte atë djalë. Dhe ndjehej e lumtur. Por ja erdhi nata e djeshme.

-Moj bijë, cili është ai djalë që s’të ndahet, as në shkollë e as në pallat-e pyeti nëna.

Ajo shtangu. Nuk e priste që prindërit ta kishin marrë vesh. Babai, i ulur në karige, po e shihte sikur mos e kish parë asnjëherë vajzën e vet.

-Të ishe kaq e turpshme nuk do të na fusje në gojë të gjithë qytetit-foli babai me mospërfillje.



Këto fjalë e vranë fare. Kurrë nuk kish dëgjuar fjalë të keqe nga babai. Edhe tani nuk po e shihte në sy. Kjo ishte më e tmerrshme se fjalët.

-Ke bërë ç’ke bërë, nuk dua të të shoh më me atë rrugaç!-foli nëna duke i tundur gishtin para fytyrës.-jemi bërë gazi i gjithë qytetit.

-Bedriu nuk është rrugaç!-foli ajo duke qarë dhe u fut në dhomën e saj të gjumit.

-Si?

Kaq mundi të dëgjoi nga britma e babait. U shtri në krevat dhe qau me dënesë. Ashtu e kaloi gjithë natën. Qante e mendonte Bedriun. Kujtonte kohën kur e njohu, kur takoheshin, kur e ngacmonte e i shkonte nga prapa. Në fillim ajo e shihte me inat, por këmbngulia e tij e mposhti. Pastaj ai u bë i domozdoshëm për të. Po të mos e shihte para shkollës apo para se të binte mbremja nuk mund ta kalonte as ditën e as natën. Në mbremjen e shkollës ai nuk erdhi. Si ndodhi ashtu? Mërzia e saj u ra në sy edhe atyre që nuk e dinin. Ashtu doli nga salla me mëndje të humbur, ose pa menduar asgjë. Në koridorin e katit ë dytë, ndjeu një dorë që e kapi befas. U tremb. Ishte Bedriu. Ai nuk priti por e puthi në buzë. Ajo mbeti te puthja e tij, akoma pa menduar asgjë. Vetëm trupi i ndjente lumturi. Pastaj dëgjoi zërin e tij: “Të dua, të dua shumë Olta!” Ndërkaq u hap dera e shtëpisë dhe dëgjoi zërin e nënës: Olta, eja ku je?!” Ajo u shkëput nga krahët e tij dhe fluturoi…



Kaluan muaj të lumtur deri sa erdhi dita e sotme. Nuk mbushej dot me frymë. Mendimet ia ndërpreu një infermiere.

-Edhe ti për vizitë je moj bijë?

-Po!- u përgjigj Olta me gjysmë zëri.

-E kujt je ti moj bijë?

-E Viktorit. Viktor T.

-Si?-u habit infermieria-Mirë moj bijë eja të vizitohesh, por çfar ke?-dhe i hodhi dorën në qafë.

-Nuk kam fjetur gjithë natën. Më godet fort zemra dhe më merren mendtë.

Infermieria diç tha doktorit. Ai e shikoi me shumë kujdes e mirësjellje.

-S’ke gjë do të të kalojë-i tha ai buzagaz pasi e vizitoi.

Infermieria, një grua rreth të pesëdhjetave, me atë ëmbëlsinë e brendëshme që i dilte bashkë me zërin , e shoqëroi deri te koridori e i tha:

-Mos u mërzit bija e nënës, çdo gjë do të rregullohet-dhe dy pika loti i shkuan në faqe. Kjo fytyrë gruaje, po i ngjante me përshkrimin që i kishte bërë…



Si nuk i kishte thënë Bedriu që nënën e kish infermiere?!

GËZIMI



-tregim-



Nga Albert Zholi



Me Gëzimin jemi vërsnikë. Bashkë mbaruam shkollën e mesme dhe shkollën e lartë, paçka se në degë të ndryshme. Edhe pas universitetit na caktuan në punë në qytetin ku banonim. Gëzimi ishte i pashëm e shumë inteligjent. Të gjithë ndjenin kënaqësi që të shoqëroheshin me të, sidomos vajzat. Kisha shumë shoqe-pune që më kishin kërkuar t’i njihja me Gëzimin. Kishte trup të bukur dhe vishej hijshëm. Kishte me dhjetra raste për fejesë, por qëndronte indiferent. Në mesin e vitit 1989 unë shkova në Tiranë për specializim. Një ditë më lajmërojnë se më kërkonte një shok. Dola dhe shikoj Gëzimin me një vajzë brune. Ajo e kish mbërthyer për mesi dhe kokën e kish vendosur në gjoksin e tij. Ishte hera e parë që shihja një Gëzim kaq intim me një femër. U gëzova se më së fundi e kish hedhur tej indiferentizmin femëror. Pasi u përqafuam ai më prezantoi:

-Lida, një shoqja ime, ose më shumë se një shoqe…

Ajo më zgjati dorën, gjithë delikatesë, pa ia hequr dorën tjetër nga mezi Gëzimit. E ka nga dashuria e tepërt-mendova. Dhe kështu vazhduan për shumë kohë. Sa herë dilnin bashkë Lida thoshte “E dua më shumë se jetën!”

Erdhën vitet e demokracisë. Lida i lutej Gëzimit që të shkonin në Greqi, megjithëse ai ishte në një punë të mire. Erdhën në lagjen ku banoja unë. Në Athinë lindën edhe një djalë. Shkonim e vinim rregullisht te njëri-tjetri. Gëzimi mundohej të punonte ditë e natë. Do punoj tani sa kam fuqi thoshte megjithëse vuante nga stomaku. Edhe Lida, derisa lindi, punoi në disa punë. Më vonë ia vari fare. Kur dilja të bleja diçka e shihja me djalin për dore deri vonë në rrugë. Gëzimi vetëm në punë. Kur shkoja në shtëpinë e tyre Lida ngrihej me përtesë. Në kolltukun ku ulej do gjeje një deng me roba të pahekurosura ku mbizotëronin të brendëshmet e saj. Mbante përpara një filxhan të madh me kafe, përtypte kore-buke me kërcitje që të nervozonin. Robat prisnin aty sa të vinte nëna e saj, pasi Lidës i prishej manykyri i gishtave. Në shtëpi gatuhej rrallë. Gëzimi, i shkretë, më shumë hante ushqim të thatë edhe pse stomaku e mundonte. Bizhuteritë e Lidës nuk i linin paratë e mezimarra që të grumbulloheshin. Gëzimi kishte një vit pa blerë një pale këpucë. “Ai Gëzim që vishej me aq shije kur ishte djalë!”. Lida kish harruar që ta puthte me aq dashuri e ta mbante prej mezi Gëzimin e saj.

Një ditë nuk m’u durua dhe i thashë Lidës ato që mendoja.

-Kanë ndryshuar kohët-m’u përgjigj. Duhet t’i përshtatemi jetës greke. Duhet të bëjmë banjë edhe në mëngjes, bile, shpesh, duhet të hamë edhe jashtë.

Gëzimi ishte prerë në fytyrë. Ajo fliste vetëm greqisht, edhe pse bënte aq gabime sa mezi gjente fjalët.

-Dëgjo Lida, ti për dhjetë vjet ke nxjerrë nga goja vetëm fjalët “Gëzimi, Gëzimi, e di Gëzimi, si të dojë Gëzimi”, ndërsa sot, më mirë të mos të të kisha njohur!-dhe ika i turbulluar. Duke ikur m’u kujtua një thenie e Niçes: “Zgjodha gruan më të hidhur se vdekja!”… këtë thënie ndoshta e dinte edhe Gëzimi, por akoma nuk e dinte fëmija e tyre…

Mire se erdhe zoti A. Zholi !
Per mua eshte kenaqesi t'ju shoh ketu midis nesh !
Pershendetje!

Pershendetje Erisel
Keni nje emer te bukur
Rradh here e kam degjuar kete emer
ngjall emocion
Mbaresi

Flm Albert ! U kenaqa me tregimet tuaja. Shpresoj te lexoj diçka me teper nga ju.
Persa i perket Nickmane tim eshte disi i veçante, por ketu tek BOTA JUAJ eshte gjithçka e rralle, sidomos ne VIP-at

NË STINËN


E ÇUDITËSHME


(Prill 1999)





Nga Albert Zholi




Skena rrënqethëse, ikje… Vetëm këto shikon përditë në ekranet e televizorit. Ikje nëpër natë e nëpër ditë. Dhe nëpër udhët e ikjes, sheh litarë-lotësh të padeshifrueshëm. Qan fëmija, por edhe plaku, edhe nuset, edhe nënat shamizeza qajnë. Kjo ikje e detyruar nuk ndodh as në Azi, as në Afrikë, por në Europë, aty ku zë fill vetë jeta e kontinentit plak. Dhe piku i kësaj ikjeje erdhi bashkë me pranverën e vitit 1999, kur shekulli i XX numëron muajt e fundit dhe bota e qytetëruar trumbeton me të madhe të drejtat e njeriut.

Stinë pranvere. Dimër në zemrat kosovare dhe i njëjti dimër në zemrat e gjithë shqiptarëve. Ç’është kështu kjo stinë?! Kjo dystinë-lufte që e përjashton emërtimin kalendarik është dimërpranverë…








-Ku ikin kështu kosovarët babi?

-Ku të mundin, në Shqipëri, në Maqedoni…eh, po i zbojnë serbët.

-Si mund të zbohen njerëzit nga toka e tyre?-pyeti përsëri vogëlushja gjashtë vjeçare.

Isha te një shok atë mbremje. Po ndiqnim lajmet te CCN. Shihnim atë lumë njerëzish kosovarë, të detyruar nga armët serbe, të vërshonin te shteti amë. Me të njëjtin shqetësim i ndiqte lajmet dhe vajza e mikut tim Albana. Dhe kur s’e prisnim, i bëri ato dy pyetje babait. Por pyetja e dytë na ngurosi. Babai i vogëlushes pa nga unë. Unë ngrita supet. Më gjeti bosh ajo pyetje : “Si mund të ndiqen njerëzit nga vendi i tyre!” brenda trurit të fëmijës ajo pyetje ndoshta ishte një tog-pyetjesh që donin përgjigje. Një filozofi e tërë.

TRADHËTIA



-tregim-

Nga Albert Zholi

Të nesërmen e asaj dite dasme, çifti u nis drejt Greqisë. Flora akoma ndjente në trup dhimbjen e çvirgjërisë e të pagjumësisë. Doriani qe mbështetur në ndenjësen e autobuzit e shihte jashtë i menduar e indiferent. Flora, me kokën te supi i tij, here pas here i shtrëngonte dorën Dorianit. Sesi i dukej vetja. Në moshën midis adoleshentes dhe rinisë ajo ishet nuse. Akoma s’kish mbaruar maturën kur Doriani i propozoi. Pas disa takimeve, ai nxitoi për t’u kthyer në Greqi se “humbas punën”. Ajo nuk pranoi të largohej pa bërë martesë. Ai në fillim hezitoi, por pastaj pranoi që të martoheshin. Vëllezërit e saj, 26 e 20 vjeç nuk donin që motra të martohej në atë moshë…. Së fundi çdo gjë mbaroi dhe ajo po bënte rrugën bashkë me Dorianin drejt Kakavijës. Në Athinë mbërritën në mesnatë. Qyteti i mitologjive llamburiste nga dritat. Rrugët ishin plot makina. E para kërkesë e saj ishte që ta çonte në një gabinë për t’i telefonuar familjes. Formoi numërin, priste në ankth.

-Alo, urdhëro-u dëgjua zëri i vëllait të saj nga larg.



-Gëzim, vllaçko, jam Flora, sa mbërritëm në Athinë. Më jep pak nënën të lutem.

-Na, foli!

-Mama, si je mama?

-Shpirti i mamit, si mbërrite? Si ndihesh?

Të dyja qanin. Nxirrnin gjysma fjalësh.

-Eja se vajti vonë!-foli i zëmëruar Doriani-kemi telefon në shtëpi.

Ajo nuk i priste këto fjalë. Mbylli telefonin e zëmëruar.

-Të më kuptosh Flora, ndjehem i lodhur e nuk jam mirë. Ajo ndryshoi menjëherë. Ju hodh në qafë dhe e puthi. U ndje e gëzuar. Athina i kishte pëlqyer menjëherë. Sa hynë në shtëpi, Doriani lëshoi çantën e iu turr frigoriferit nga nxorri një “Amstel” të ftohtë. U shtri në divan dhe hapi televizorin. Ashtu, i shtrirë siç ishte, e ktheu me mjë frymë shishen e birrës, duke lëshuar një “uaa” kënaqësie. Flora nduk ngopej së pari atë shtëpi që i kish bërë shumë përshtypje. Ngjitja me ashensor, mobilimi i dhomave, paisjet elektronike, ishin një suprizë e këndëshme. Gjithëmonë e kish ëndërruar një shtëpi të tillë, të vetën, pa njerëz nëpër këmbë.

-Dori, dua të bëj një dush.



-Ul poshtë atë dorezën e zezë, lëre disa minuta e pastaj lahu-sqaroi ai pa lëvizur nga vendi.

Ajo nisi të nxjerrë rrobet nga çanta e t’i sistemoi në dollapin e murit. Për çdo send të sajin diçka ndjente. Një kujtim e erë-familjeje. Pasi e sistemoi dollapin u zhyt në vaskën ngjyrëmente nën peshën e ujit të ngrohtë. Ishte hera e pare që lahej në këtë mënyrë. U fërkua ku donte ajo e nuk i bëhej të delte jashtë asaj kënaqësie. Kur po i vinte gjumë e detyroi veten të dilte nga vaska. Hyri në salon e pa Dorianin. E kish zenë gjumi me gjithë rroba. Nuk dinte ç’të bënte, ta zgjonte apo ta linte në gjumë? Iu afrua dhe e kapi lehtë nga supet. Mori një batanie dhe e mbuloi. U ul përballë. Nuk i flihej. Ndjente një frikë e pasiguri. Nuk u shtri në krevatin dopio të dhomës. Mori edhe ajo një batanie dhe u mbulua në divanin e sallonit. Vetëm kur po zbardhte e mundi gjumi. Kur u zgjua pa se Doriani nuk ishte në shtëpi. I erdhi keq që nuk mundi t’i bëjë kafenë e të hanë mëngjesin bashkë, siç kish ëndërruar. Përgatitja e drakes nuk i zuri shumë kohë. Qoftet me mish të grirë dhe pilafin e bëri me kënaqësinë dhe ankthin e pritjes. Mori një portokollatë dhe u ul përballë televizorit. Me pultin e drejtimit nisi të luaj me stacionet e shumtë. U mërzit me ato pamje dhe nisi të shtronte tryezën që ta gjente gati Doriani kur të kthehej. Befas u hap dera e hyri ai. Ajo u ngrit e iu hodh në qafë. Ai e puthi ftohtë në faqe e u ul në tryezë. Do jetë i lodhur tha ajo me vete, për ta nxjerrë veten nga shqetësimet.

-U mërzite që sot?-pyeti ai.
Kështu e ka Greqia. Problemi i parë është puna, për punë kemi ardhur. Koha për qejfe është e kufizuar…



-Po për mua do të gjendet punë-foli ajo më shumë për të thyer heshtjen se për seriozitetin e fjalëve që tha.

-Që sot. Bisedova me një pronar lokali që e njoh prej kohësh. E pranoi kërkesën pasi kishte një vend bosh edhe për ty. Të dy do të vemë ndonjë lekë mënjanë. Eh, Greqia është shumë e vështirë, ka racizëm e ne shqiptarëve nuk na kanë shumë për qejf. Prandaj pronares nuk do t’i kundërshtosh për asgjë se një telefonatë policies i bën ajo dhe, hop policia e përfuindojmë në Kakavijë. Jemi hallexhi, s’kemi ardhur për qejf.

Ajo dëgjonte duke u dridhur. Nuk e mendonte se do të niste punë që ditën e pare, aq më tepër që nuk dinte gjuhën. Donte t’i thoshte që të rrinte disa ditë sa të mësonte disa fjalë, por ajo vetë e kish pyetur për punë dhe do i dukej i padrejtë çdo lloj justifikimi. Çdo gjë i dukej e turbullt e shumë e turbullt. E shihte të shoqin në sy e s’dinte se ç’fshihesh tek sytë e tij. Në orën 7-30 të mbremjes dolën nga shtëpia. Hypën në një taksi që ajo s’dinte ku do e çonte. Pas pesëmbëdhjetë minutash, që kish dredhuar në një lagje me ndërtesa të vjetra, taksia ndalio në një ndërtesë tre katëshe. Te shkallët i priste një grua rreth të pesëdhjetat, e mbajtur dhe serioze. Ajo e pa nga koka në këmbë Florën, me një imtësi të tillë sikur do i priste fustanin e martesës.

-Më pëlqen!-i foli ajo Dorianit në gjuhën greke.

-Dakord, do të vi ta marr pas punës.-foli Doriani-kjo është pronaria jote. Mos kundërshto se na morri lumi. Në mëngjez do të vi të të marr unë-i foli ai Florës në shqip dhe doli.



Flora mbeti e ngrirë-statujë. Pronaria e futi në një dhomë aty pranë. Dhoma kishte vetëm një krevat dopio, një karige, një komodinë me një kane ujë sipër. Në dritare e në mure ishin varur perde të rënda kadifeje, që e bënin më të ëmbël dritën.

-Dëgjo!-i foli ajo me një shqipe që të kallte datën-puna unë, ata lekë.

Flora po hapte sytë e habitur. Pronaria e la në hutimin e saj dhe doli.. Pas pak hyri me një vajzë rreth njëzetë vjeçe, që mbante vetëm të mbathura e sytiena të kuqe. Flora u drodh kur e pa ashtu.

-Nga je ti?-pyeti e porsaardhura, në shqip pa kurfarë ndrojë.

-Nga N.-ia ktheu Flora duke mos e pare në sy.

-Vetëm je apo me dashnorin?

-Jo, jam me burrin!

-E di, e di, të gjitha kështu themi ne kur vijmë këtu, por dëgjo këtu: do të veshësh rroba si dhe unë. Ja, t’i kam sjellë. Me meshkujt do të jesh e kujdesëshme. Do të bësh ç’duan ata. Mardhëniet do t’i kryesh me kontraceptiv. Mundohu t’i kalosh në orgazëm sa më shpejt. Sa më shumë klientë të kesh, aq më shumë para do të fitosh-dhe vazhdoi t’i tregonte marifetet e saj.

Flora nuk po u besonte veshëve e syve të saj. Ndjehej si në një planet tjetër.

-Hajde, vishu tani!-i tha ajo duke e tundur nga supet.

Flora as mendonte e as vepronte. Vetëm në vesh i vinin fjalët e Dorianit me polici e Kakavijë. Nuk morri vesh se si u zhvesh e si u vesh me ato mbathje e sytjena që i digjnin trupin. Pastaj erdhi mashkulli i parë e pastaj me rradhë meshkuj të tjerë… As nuk e morri vesh kur erdhi Doriani për ta marrë. Ai hyri drejt e në dhomën e saj, mbasi ajo po vonohej. As ndjeu keqardhjen më të vogël, kur e pa ashtu “viktimë e qejfit të meshkujve”. Nisi ta vishte vetë. Ajo i bindej si fëmijë. Pronaria e priste tek dera. I dha paratë Dorianit duke i thenë se kishte shumë mangësi, ndaj duhej që ta instruktonte mire për të vazhduar ditë t e tjera. Hypën në taksi dhe morën udhën për në shtëpi. Sa hyri, u drejtua drejt e në banjo. Mbushi vaskën e rrinte ashtu pa lëvizur. Pas pak hyri dhe Doriani. U ul te cepi dhe e pyeti:

-U lodhe?-dhe i ledhatoi flokët.

Ajo nuk reagoi fare. As hyrjen e tij në banjë nuk e kish ndjerë.

-Pse nuk flet? Ke marrë inat me mua? S’ka arsye, ti je gruaja ime dhe unë të dua si më pare. Ti bën punë si të punoje në një punë tjetër. Sa të grumbullojmë paratë e nevojshme, për një shtëpi e një dyqan. Do të lindim edhe një fëmijë e do të kthehemi në Shqipëri.



Ai fliste ndërsa ajo ndjente vetëm freskinë e ujit.

-E shikoij që je lodhur sot. Unë do të dal në punë. Ti shlodhu, ha bukë dhe shtrihu.-E puthi dhe doli.

Ajo po jetonte një botë tjetër. Donte që trupi t’i tretej në ujë e të mos ishte më trupi i saj. As vetë nuk e morri vesh sa ndenji në atë gjendje jashtë vetes. Fshiu me peshqir kokën, thau flokët, trupin e la ashtu pa fshirë. U vesh me një robdeshambër e u drejtua për te telefoni. E mori telefonin dhe u shtri në shesh. Nuk e mbanin këmbët. Nga celulari i vëllait u dëgjua “Urdhëro!” Frymëmarrja e vëllait dëgjohej si të ishte aty pranë. Ajo nuk po fliste. Pas disa sekondash, mbodhi veten dhe foli: “Flora jam!” Vëllai nuk e njohu atë zë-motre.

-Flora, motra, çfar ke? Folë!

-Gëzim vëlla, eja të më marrësh…Eja sa më shpejt!-dhe lotët e mbytën.

-Flora, motra më merr pas 10 minutash.

Vëllai u nis menjëherë te babai i Dorianit. Babai i Dorianit po krasiste hardhinë në oborr. Ra përsëri zilja e celularit. Ai ia dha të jatit të Dorianit. Eshtë Flora nga Greqia-, i tha ai me gjysëm zëri, vjehrrit të motrës.

-

“ Vëlla eja më merr menjëherë, Doriani më tradhëtoi, më çoi te ai vëndi që është turp ta them, më vrau jetën, më poshtëroi…” Babait të Dorianit i ra telefoni nga dora. “Doriani nuk është më djali im. Ai për mua është i vdekur. Nuk është më djali im. Po nuk e vratë ju do ta vras unë!”



***

Dy vëllezërit, Gëzimi e Altini, kaluan kufirin në këmbë dhe zunë taksinë që i priste matanë. E kishin sqaruar shoferin që t’i çonte në Athinë, në adresën e dhënë, para ores CAPut!’-të. Ishte ora që Flora përgatitej për punë. Në orën 18-30 ata i ranë ziles. Derën e çeli Doriani, që sa pa dy vëllezërit e Florës shtangu. Flora iu hodh në qafë Altinit pastaj Gëzimit. Doriani rrinte si mbi gjemba. Vëllai i vogël e mori motrën mënjanë dhe i tha të bëhej gati për të ikur. Me Dorianin do të flisnin ata. Ajo hyri në dhomë për t’u veshur. Gëzimi me një sfungjer i zuri gojën Dorianit dhe Altini e goditi me tetë thika në zemër. Trupin e pajetë e mbështollën me tapetin që ishte pasdere dhe e zhytën nën divan. Pastaj u pastruan shpejt e shpejt, sa motra nuk morri vesh asgjë nga ajo që kish ndodhur, kur doli nga dhoma. E morën motrën, ashtu të qetë, siç kishin organizuar planin, dhe morrën taksinë që i priste te porta. Të nesërmen në mesditë mbërritën në Tiranë. Gëzimi me të motrën u nisën drejt shtëpisë ndërsa Altini tek i jati i Dorianit. Ai shtangu kur e pa, edhe pse e priste. “Urdhëro!’ i tha Altini dhe i zgjati një shami me diçka të mbështjellë. Kur e mori ne dorë, me prekljen e mollëzave ndjeu një copëz mishi me kërc.I jati e mori me mend : ishte veshi i prerë i djalit. “Mirë ia bëre!” foli me një zë të humbur dhe mbylli derën. Gjatë rrugicës për në shtëpi përpara syve i kaloi një gjethe hardhie e zverdhur. Gjethe vjeshte. Stinët ndjekin rregullsinë e tyre mijëravjecare. Ndërsa njerëzit, eh , njerëzit….

-skice-



Nga Albert Zholi





Me E.M., nga Gjirokastra, isha njohur rastësisht, te kioska “Everest” në Athinë, ku shiten gazetat shqip. Ishte fundjanari 1998. Ato ditë shoqatat shqiptare në Athinë po bënin përgatitjet për pritjen e gjeniut të letrave shqipe Ismail Kadare.

Atë ditë E.M ai rrinte disi i tërhequr, jashtë natyrës së tij.

-Nuk je ai që të kam njohur-i them.

Ai më pa në sy, rrotulloi kokën dhe psherëtiu. Ajo psherëtimë nuk tregonte lodhje, por diçka midis sigurisë dhe ankthit.

-Po ja, pronari grek ku punoj është fanatik i mbrojtjes së serbëve. Millosheviçi ka të drejtë-më thotë. Akoma më i tërbuar është djali i tij që punon me mua. Ai thotë se ortodoksët sllave kanë shumë të drejtë që të mbajnë ndënë thunder kosovarët. Feja ortodokse është më e besueshmja dhe më e përparuara sot në botë.

Unë mundohesha t’i sillja për ne fakte që vërtetonin të kundërtën e këtij problemi, por … Dhe tashmë kur problemi kosovar e ka marrë në dorë NATO, dje me tha se do të nisej për në Kosovë që të luftonte përkrahë forcave të Millosheviçit. Kur e pashë se ishte verbuar deri në indet e trurit, iu përgjigja:

-Takohemi në Kosovë.

Ai nuk u besoi syve e veshëve. Por edhe unë e vendosa. Shkova mora paratë për sa kisha punuar. Ja tani ndodhem para teje. Do të marr pjesë edhe në këtë demostrim dhe në mbremje do marr udhë. Do takoj prindërit në Gjirokastër dhe të nesmën do shkoj në Kosovë.

E dëgjoja i përlotur. Dhe ashtu e përqafova.

Dhe ai iku. Nuk mora asnjë njoftim për njeriun e mire E.M.nga Gjirokastra. Ditën e Bajramit të vitit 2000, rastësisht, u ndodha në plazhin e Durrësit. Miku që shoqërohesha më tha që të shkonim të vizitonim një lokal me emërin “Drenica” të vëllezërve KAPITI, i cili, gjatë luftës në Kosovë u bë qendër e grumbullimit të vullnetarëve. Kishte dhe një arsye tjetër që më shtyu të shkoja aty. Data 5 mars është data e vrasjes të legjendarit Adem Jashari. E sosëm frymën te ai lokal i thjeshtë. U befasova. Ishte një lokal-muze, ku paraqitej gjithë aktiviteti i këtij lokali për mobilizimin e shqiptarëve të diasporas, që shkonin në frontin e luftës në Kosovë. Në faqen kryesorte të lokalit ishte fotografia e Adem Jasharit, me një mitroloz qëë nxirrte zjarr pa ndëprerë, dhe pranë tij flamuri kombëtar shqiptar. Duke pare fotografitë e shumta u përballa me një fytyrë të njohur. Ishte E.M. nga Gjirokastra. U përqafuam të malluar. Pastaj ai më prezantoi me të fejuarën. Ajo ishte nga Drenica legjendare e Kosovës.

-Nga ky lokal u nisa për në Kosovë. Shkova, luftova bshkë me shokët, fituam dhe u fejova. Sot duhej të isha në Drenicë, por ashtu e pata një hall dhe erdha te “Drenica” Kapiti. Vetëm një gjë më ka ngelur merak gjatë luftës, se nuk e takova djalin e pronarit grek. Dua të shkoj në Athinë sa t’ju them se me kë ishte e drejta dhe kush fitoi, pastaj nuk dua të shkoj më në Greqi. Me gjithatë ndoshta dhe ai e ka kuptuar...





5 Mars 2000

Histori e bukur Gishteza!

pershendetje gishteza.
Pseudonim intersant. Mos me thuaj se je femer me kete lloj komunikimi intersant

albert zholi shkruajti:pershednetje gishteza.
Pseudonim intersant. Mos me thuaj se je femer me kete lloj komunikimi intersant

sigurisht qe jam femer pse e ve ne dyshim kete gje???????????

Nga
Albert Zholi


NJË SKOCEZ NË KOSOVË





Ai zbriti në portin e Durrësit i veshur me kostum popullor, të ngjashëm me kostumet e malësisë së Shqipërisë së Jugut. Në atë turmënjerëzish, në tragetin Brindizi-Durrës, nuk kishte mmundësi si të mos binte në sy ai njeri trupgjatë, simpatik e me një veshje krejt ndryshe. Të gjithë sa e shihnin u krijohej përshtypja se po kthehej nga ndonjë konkurim folklorik jashtë shtetit, e pazakonte në këtë gjendje lufte që ishte në rajon (1999 lufta në Kosovë)..

Sa vuri këmbët në asfaltin e Durrësit, ai iu drejtua njeriut më të parë:

-Unë dua ven Drenica - fliste me një shqipe tejet të ngatërruar.

-Po, e kuptova se ku do të shkosh. Edhe unë për aty jam nisur. Jam nga Kosova, emigrant në Angli. Do të shkoj në luftë.- i tha kosovari me një anglishte letrare.

I huaji u habit me të folurën e kosovarit. Ai e fliste anglishten si të ishte anglez. Aty në Durrës gjetën edhe shumë shqipfolës të tjerë, që kishin ardhur nga Amerika, Kanadaja, Maqedonia, Mali i Zi e të tjerë vende. Vëllerërit e lokal “Drenica” e kishin kthyer lokalin në qendër për grumbullimin e vullnetarëve të luftës së Kosoveës.

Naimi, njëri nga vëllezërit e pyet:

-Zotëri, edhe juve do të regjistroheni vullnetar për luftë?

I veshuri me kostum kombëtar ngriti supet dhe pa nga kosovari i anglishtes së bukur.

-Është skocez dhe do të shkojë në luftë. Veshja e tij është karakteristike e zones së tij në Skoci. Ai do që të shkojë në luftë vetëm me këtë uniformë. Të katër vëllezërit ngritën supet të habitur. Kishin pritur shumë vullnetarë, por asnjë të këtij tipi-kombëtar.

-Është luftë e drejtë!-foli skocezi në shqip. Ishin të vetmet fjalë që dinte nga gjuha e popullit për të cilin do të luftonte.

Të gjithë sa ishin në lokalin “Drenica” sa e morrën vesh u ngritën dhe e përqafuan. Tashmë të gjithë ishin të bindur se Lufta e Kosovës ishte ndërkombëtarizuar dhe po gjente përkrahje të gjerë. Pra fitorja ishte e sigurt.